Voorbijgaan

Ik hoorde laatst een gedicht dat me raakte. Het werd geschreven door Marina San Giorgi en het gaat zo:

Als je mij vraagt
hoe het gaat
op doorgang
in het voorbijgaan
dan zeg ik
goed.

Als je vraagt hoe het met me gaat
en je blijft staan
en je kijkt me aan
dan zeg ik meestal
zo, zo of vandaag of deze week wel best
of (met een bepaalde intonatie)
het gaat of het gaat wel.
Want wat moet je
wat wil je
wat kun je
met een beschrijving van een proces
met weergegeven nuance
twijfels en pijnen
uitweidingen
details
wat moet je met al die eerlijkheid ?

Ik probeer te luisteren naar de vraag achter de vraag
of het al gerede antwoord
maar soms stink ik erin
en laat me verleiden
door een oogopslag
een buiging van je stem
een aanraking
en vertel.

Arme jij, die dan soms als jouw vraag alleen code of formule was
moet luisteren naar een echt verhaal.
Jij wou alleen maar zeggen: "Hallo, hoe gaat-ie?
goed toch zeker?
En als het niet goed gaat, dan morgen hopelijk beter".
Ach jij.
Hoe gaat het met jou?

Laatst vroeg iemaand aan me hoe het ging en ik antwoordde "goed". Dat moet je ook op je blog zetten, zei ze toen, dat is fijn om te horen. Daar had ze helemaal gelijk in, maar eigenlijk ging het helemaal niet zo goed, maar had ik geen zin om dat te zeggen. Laat staan dat ik er over wilde bloggen. Ik vind het moeilijk om te zeggen als het niet zo goed gaat. Dat is iets waar ik eerst zelf mee moet dealen, denk ik.
De zomervakantie was heel fijn. Vooral doordat ik zo anoniem was. Niemand wist wat er met me aan de hand was en dat vond ik heerlijk. Ik ben zelf altijd erg open geweest over wat er speelde, maar op een gegeven moment was ik wel een beetje uitgepraat. Ik wilde graag dat het weer normaal was. Niet elke keer weer hetzelfde verhaal vertellen, hoe lief de belangstelling ook is. Het is ook makkelijker om te zeggen dat je opknapt en dat de littekens goed herstellen, het heel plastisch te houden, dan te vertellen dat je er doorheen zit. Maar goed, dat zat ik dus wel een beetje. "Dacht je dan dat je geen normaal mens was, dat de klap niet zou komen?", zei iemand. Die opmerking was heel raak. Ik had erg gehoopt dat de klap niet zo komen, maar die kwam natuurlijk wel. Of klap, ik ben niet ingestort of zo, maar was behoorlijk labiel, er moest wat verwerkt worden. Ik was - en ben soms - verdrietig over wat er is misgegaan en om hoe mijn lichaam nu is. Wat ik dan meteen weer weg wil relativeren onder het mom van 'ik krijg tenminste geen kanker', maar klote is het wel. Dus.
De laatste weken voel ik me mentaal weer sterker. Komt ook doordat het fysiek beter gaat. Ik ben minder moe en de pijn is ook milder. Ik ben aan het werk, wat ik heerlijk vind, doe leuke dingen, draai ons gezin en loop af en toe tegen een grens op. Nou ja, dat is dan zo.
Het is wel een beetje jammer dat ik in november weer geopereerd word. Het is een kleine operatie, de tissue expander gaat eruit en een prothese erin, maar toch. Wel weer narcose en herstellen. Gelukkig mag ik nu na twee weken weer normaal bewegen, ipv de eerdere zes. Ik zie niet op tegen de operatie, wel tegen de drain. Als dat ding in hemelsnaam maar niet gaat ontsteken. Kwestie van heel hard duimen.

Marathon Amsterdam - Deel II

Een jaar geleden begon ik dit blog met een verslag van Piets deelname aan de marathon van Amsterdam. Hij zamelde toen dik 1600 euro in voor Pink Ribbon. Vorige week liep hij weer, met dit keer als doel binnen de vier uur te finishen. Dat lukte! Hij kwam in 3.52 over de streep, waarmee hij zijn pr met 18 (!) minuten verbeterde.
Eefje en ik hebben door Amsterdam gefietst om hem te supporten. Wat was het een leuke dag! Ook wel een dag waarin ik terug heb gedacht aan een jaar geleden en alles wat er is gebeurd. Ik ben blij dat we een jaar verder zijn.

Overdressed

We zijn op vakantie! En dat is dit jaar voor mij ook een mentale reis. Vorige week toen de kinderen al vakantie hadden, nam ik te weinig (nou ja, eigenlijk geen) rust. Met als gevolg dat ik vrijdag heel moe op vakantie ging, met pijn en opnieuw vocht in mijn rug en onder m'n arm. Daar baalde ik van. Op vakantie zijn is een confrontatie met hoe anders mijn lijf nu is. Ik weet ook dat het veel beter gaat worden en de manier om daar te komen is rustig aan doen. En rustig aan doen is gewoon niet mijn ding. Maar watmotdatmot en het mooie is dat het snel resultaat geeft. Een middagdutje doet wonderen. De pijn is al veel minder en ik ben ontspannen. 
We gaan elke dag naar t strand en/of zwembad, waar ik me op doktersvoorschrift in n boerka hul (lees: grote witte linnen sjaal). Vandaag ben ik de zee in geweest, met - alweer dat voorschrift - een tshirt over mijn bikini. Weer zo'n drempel, net als omkleden op het strand. Ik had er nooit zo'n moeite mee om en plein public een jurk voor bikini te verwisselen. Nu wel. Eefje vond dat raar. Waarom? Wilde ze weten. Vanwege al mijn littekens, zei ik. Dat vond zij helemáál niet iets om me voor te schamen. 'Daar moet je juist trots op zijn,' zei ze. Mooi kind. 
Het verbaast me dat ik met redelijk gemak in korte tijd vier operaties heb ondergaan, maar wel (zwaar overdressed) sta te huilen in zee. Me opeens verdrietig voel om wat er is gebeurd. Maar wel met drie heel vrolijke kinderen en een man om mee heen, die blij zijn dat ik weer meedoe. Die blijdschap voel ik ook. We zijn toch maar mooi met z'n vijven op vakantie. Ik met mijn nieuwe lichaam, 'new and improved' 'versie 2.0' of hoe heb ik het eerder omschreven, waarmee ik me steeds beter kan verzoenen.

Hè hè

Zo, en dan nu eindelijk een update! ('Alles goed met je? Er staat zo weinig nieuws op je blog!', ik hoor het vaak.) Het gaat goed met me. Morgen is het alweer vijf weken geleden. Ik ben een stuk verder dan vijf weken na de eerste operatie in december. Vooral mentaal ben ik behoorlijk scherp en helder. Wat tegenvalt is de pijn. Ik heb de zware pijnstillers afgebouwd en nu is het de kunst om op tijd de overgebleven pijnstilling te nemen en voldoende rust te nemen. Wat betekent dat ik geregeld even op de bank moet gaan liggen. In mijn hoofd kan en wil ik alweer van alles en dat wringt soms.
De littekens genezen heel goed en de ontsteking is definitief opgehoepeld. Vorige week had ik een vulafspraak in het AvL maar hoera, er hoefde niets meer bij! Dat vond ik een enorme opluchting. Niet vanwege het opvullen, want dat is niet vervelend, wel omdat het een handeling van buiten naar binnen is. Mét infectiegevaar. Want ja, ik heb inmiddels infectievrees. Vrijdag gaan we een week naar de Noordhollandse kust. Daarna willen we gaan kamperen. Waar dat gaat gebeuren, hangt af van het weer. En niet té ver, zodat ik, mocht er toch iets mis gaan, in een dag in Amsterdam kan zijn.
Ik heb uitgebreide zon (uit blijven, in smeren met factor 30plus, elke 2 uur checken) en zwem (niet in een zwembad voor het geval dat, juist wel in zee en dan met tshirt over bikini) instructie gehad. Volgens de arts kan er nu eigenlijk niets meer mis gaan en ze vindt dat ik gewoon naar het buitenland op vakantie kan. We gaan dus twee keer op vakantie. Naar Nederland en daarna naar waar het mooi weer is. Fijn!

Een fornuis vol pannetjes

Er wordt wederom heel goed voor ons gezorgd. Drie keer per week komt er iemand uit de buurt eten brengen. Behalve dat het ontzettend fijn is (én lekker), vult het ons hart. Wat fantastisch dat mensen dit doen. En zo staat het fornuis steeds vol goedgevulde pannetjes, zonder dat er een vuurtje aan te pas gekomen. Wel warmte, véél warmte.

50 cc

Vanmiddag zijn Piet en ik bij de verpleegkundig specialist geweest (klinkt toch beter dan nurse practitioner). Zij was tevreden over hoe het eruit ziet, ontstekingsplek is bijna weg. Zij heeft de tissue expander met 50 cc bijgevuld. Ze denkt dat het misschien met nog één keer opvullen voldoende is. Dat zou heel mooi zijn! Na de laatste keer vullen kom ik op de wachtlijst voor een prothesewissel. Deze is een maand of vijf. De prothesewissel is een dagopname, waarna ik twee weken rust moet houden. Maar dat is dan, eerst nu. Het is nogal een opluchting dat ik weinig last heb van het vullen. In december leidde dit tot afschuwelijk veel pijn, nu niet. Ik voel wel wat onrust, omdat het toch een handeling van buiten naar binnen is. Als dit maar geen vervelende ontsteking wordt. Daar is helemaal geen reden toe, maar ja, ik ben inmiddels wat argwanend.
In de holte in mijn rug waar eerst mijn rugspier zat, zit veel vocht. Dit is een vervelend gevoel. Ze heeft onder toeziend oog van Pieterjan (over argwanend gesproken) geprobeerd om dit aan te prikken en weg te halen. Dat is helaas niet gelukt. Nou ja, goed klusje voor mijn eigen lijf om dit af te voeren. Kweste van geduld.

Rustig

Sinds zaterdagavond ben ik weer thuis en dat is heerlijk. Lekker weer bij Pieterjan en de kinderen, beetje rommelen in huis en veel rust. De rode plek is weg. Ik voel alleen de hardheid nog, maar ook die trekt weg. Halleluja!
Het gaat goed met me. Het herstel aan borst en rug gaat super en mentaal trek ik het ook heel behoorlijk. Beetje labiel af en toe en erg moe, maar ik voel me ook rustig. De vorige keer was dat anders, toen was er veel verlies. Nu ben ik erg blij dat ik weer twee borsten heb. Als ik naar beneden kijk, ziet het er weer 'gewoon' uit. Tijdens de drie dagen in het AvL vorige week realiseerde ik me meerdere malen hoeveel geluk ik heb. Ik voelde me redelijk en liep veel rond, waardoor ik veel andere patiënten zag. Natuurlijk baalde ik van die infectie en het infuus met antibiotica. Maar het was 'maar' antibiotica. In het AvL liggen genoeg mensen aan de chemo, die niet de kansen hebben die ik heb. Het maakte maar weer eens duidelijk waarom ik dit heb gedaan.
Morgenmiddag heb ik een afspraak bij de plastisch chirurg. Officieel om de tissue expander bij te vullen, maar het is de vraag of dat nodig is. Dat zie ik morgen!