Ideale maten

Aftekendag. De waarop de plastisch chiurg met een merkstuk aan gaat strepen wat de plannen morgen zijn. Ik zag er erg tegenop, gelukkig viel het erg mee. De pc is een erg aardige vrouw die meedacht over de plek van mijn tepelbanking (in mijn oude blindedarmlitteken) en vroeg hoe groot mijn bestaande tepels op mijn nieuwe borsten moeten worden. Jeetje, wat raar om dit te typen. Bizar dat dit soort dingen me nu bezighoudt. Maar goed, wist ik veel. Ik wil gewoon dat het er zoveel mogelijk uitziet zoals het was. Maar dat kan niet, dat snap ik ook. De ideale maat voor een tepel is 4 cm doorsnee, zei ze. Nou, doet u die dan maar. Ze merkte ook op dat één borst wat meer hangt. O ja, nu u het zegt. Dat is na morgen ook passé. Elk nadeel heeft z'n voordeel, dan maar.
Morgen gaan Piet en ik om half 8 op pad. Om 9 uur moet ik me melden (ik kom op afdeling 5A, kamer 6), om 10.45 word ik geopereerd. De operatie duurt ongeveer drie uur en wordt gedaan door een chirurg en plastisch chirurg. Als de chirug klaar is, belt hij Pieterjan. Tegen de tijd dat hij in het ziekenhuis is, is de pc klaar en mag Piet even bij me op de recovery. Heel fijn! Ook al herinner ik me er later misschien niets meer van.
Trouwens, wie stelt eigenlijk vast dat de ideale tepelmaat 4 cm is?

Les Fleur

Een tijdje geleden reden Piet en ik na een gesprek in het AvL terug naar huis toen we Les Fleur van 4Hero op de radio hoorden. Het was lang geleden dat ik dit liedje voor het laatst hoorde. Het gaf me op de één of andere manier een onoverwinnelijk gevoel. Ik draai het vaak, het is bij deze periode gaan horen.

Les Fleur - 4Hero

Barbiegirl

De laatste dagen wordt me vaak gevraagd of ik nog foto's ga maken van mijn bovenlijf in huidige staat. Iets met mooie lingerie en zo. Ik heb daar niet zoveel mee. Met mooie lingerie dan weer wel, maar ik wil na de operatie niet teveel terugkijken naar hoe het was, ik kijk liever vooruit.
Ik had wel de behoefte om een soort van overgangsritueel te doen. Afscheid nemen van het oude en het nieuwe verwelkomen. Daar over nadenken, leverde veel op. Ik realiseerde me dat het niet alleen ellendig is. De stap die ik woensdag ga zetten, gaat mij, gaat ons als gezin, ook veel opleveren: gezondheid, rust, bescherming, geluk, liefde. Dat het zware dat al zo lang boven ons hoofd hangt, eindelijk achter de rug is. Samen met de kinderen heb ik twee bootjes gemaakt. Een afscheidsbootje en een welkomstbootje. Op de laatste schreven we woorden die daarmee te maken hebben. De kinderen kwamen met de woorden die ik net noemde.
Vanmiddag hebben we de bootjes in de Eem te water gelaten. Eerst het afscheidsbootje, volgeschreven met wat we achterlaten. Het zonk meteen. Missie geslaagd. Als je afscheid wilt nemen, moet je het niet weer mee naar huis nemen. Ik voelde me opgelucht toen ik het naar de bodem zag zakken.
Daarna ging bootje twee, met Barbie aan het roer, de rivier op. De plastisch chirurg deed in juni de historische uitspraak "het zijn natuurlijk toch barbieborsten, die protheses", wat mij hier thuis tot Barbiegirl heeft gemaakt. Deze Barbiedame raakt met haar weelderig haardos het water, werd zwaar, waardoor ze kopje onder dreigde te gaan. Gelukkig was daar Pieterjan die haar vaardig uit de plomp viste (hoe symbolisch). Jammer dat de sterretjesfontein op het bootje hierdoor doofde. Die had leuke foto's kunnen opleveren in het donker, want dat was het inmiddels.
Barbie heeft een tochtje over de Eem gemaakt - "kijk, daar vaart mama", zei Rien - waarna ik de boot heb binnengehaald. In het ruim zaten vijf kadootjes, voor ons allemaal een hartje. Ik neem de mijne mee naar Amsterdam.

Datum

Het wordt 1 december. Of 1-12-2010. Beste een mooie datum als je het numerologisch bekijkt. De dag ervoor moet ik me om 11.00 uur melden voor het aftekenen, daarna mag ik naar huis. Die middag hoor ik telefonisch hoe laat ik er op 1-12 moet zijn. Heel spannend allemaal. Het lijkt wel een bevalling, ik heb pure nesteldrang en wil kasten opruimen, poetsen en de laatste punten op de i van de verbouwing zetten. Nou ja, dat is dan allemaal maar weer mooi meegenomen.

Anesthesiodinges

Vanmorgen zijn Piet en ik naar het AvL geweest. Eerst naar de screeningsarts. Hebben het met haar gehad over zorg na de operatie. Zes weken na de operatie mag ik niks, zei ze maar weer eens. We komen niet in aanmerking voor thuiszorg, maar in de buurt zijn veel mensen die ons willen helpen. Twee vriendinnen zijn zo lief om voor ons een rooster te beheren met klusjes als wasjes vouwen, eens een pan eten brengen of een boodschap doen. Hartstikke fijn, want dan hoef ik daar niet over in te zitten.
Daarna naar de anesthesist, die zo jong was, dat ik dacht dat ze een assistent was. Waarna zij mij het verschil uitlegde tussen een anesthesist en anesthesioloog, wat in Nederland niets uitmaakt, maar in de VS wel, want daar is de één de assistent de ander de echte dokter. Nou ja, deze echte dokter heeft uitgelegd dat ik op de OK voor de narcose eerst een ruggeprik krijg voor de pijnstilling tijdens de eerste drie dagen. Dat is hetzelfde spul als je bij de tandarts krijgt. Omdat je borstspier aan dezelfde zenuw vastzit als je armen/handen, zodat het kan zijn dat ik minder gevoel of tintelingen in mijn armen en handen heb. Dat lijkt me geen drama. Zij of één van haar acht collega's komt elke dag bij me kijken. Net als de plastisch chirurg. Verder komen de screeningsarts, maatschappelijk werkster en ze hebben vast ook nog wel een zaalarts of zo bij me langs. Ik krijg het nog druk aan mijn bed. Wel fijn allemaal.

In de wachtkamer hoorde ik een heel knappe jonge vrouw aan iemand anders vertellen over haar borsttumor van het ergste soort en dat ze binnenkort met de chemo start. Wat mij overkomt vind ik niet bepaald een feestje, maar wat ben ik blij dat ik deze kans heb.

Toch maar niet

AvL aan de telefoon. Er is plek. Op 1 november. Maar dat is misschien wel een beetje snel, omdat ik ZZP'er ben. SLIK. Dat hebben ze dus onthouden, dat ik de operatiedatum graag een paar weken van te voren krijg i.v.m. mijn werk (wat eigenlijk een dekmantel is, want ik vind het voor m'n gezin zo heftig als ik moet vertellen dat ik over vier dagen word geopereerd, maar dat gebruikt iedereen natuurlijk als excuus). Ik heb inderdaad net twee mooie opdrachten aangenomen met als deadline half november. Maar belangrijker: de verbouwing loopt uit. Op 1 november komt de parketlegger en moet de benedenverdieping leeg zijn. Als ik die week in het ziekenhuis lig, is het hier helemaal zo kaal. Dus zeg ik heel stoer dat ik niet kan, omdat de verbouwing uitloopt. Er is alle begrip aan de andere kant van de lijn. Vanaf half november kan ik wel en het voelt raar om dat te zeggen. Ik wilde toch zo graag? Ook al heb alle reden om 1 november af te wijzen, het is ook dubbel omdat ik eigenlijk ook niet meer wil wachten. Gelukkig is er alle begrip. Op mijn vraag of de kans groot is dat het november wordt, wordt bevestigend geantwoord. Ik sta redelijk bovenaan. Weer SLIK en ergens ook blij. Kom maar op. Onderweg naar de tentoonstelling van de kinderen in de muziekschool, koop ik van de weeromstuit een bloesje dat ik al weken op het oog heb. Opeens is het een heel legitieme aankoop, vanwege de knoopsluiting. Reuze handig als ik straks mijn ellebogen niet hoger dan mijn schouders mag heffen.

Marathon Amsterdam

'Op 1 januari 2009 woog ik nog 150 kilo', 'Boys don't cry' en 'I can't stop running'. Wat er allemaal wel niet op een hardloopshirt past! Ik heb twee vrouwen in koeiepakken voorbij zien komen, een man in een jurk, de kerstman en zelfs Zorro. Maar er was maar één man in een roze Pink Ribbonshirt: Pieterjan! Ik vind het geweldig wat hij heeft gepresteerd; 42,2 km door Amsterdam rennen en ruim 1500 euro binnen halen voor Pink Ribbon. Toen hij mensen vroeg om hem te sponsoren, waren de reacties hartverwarmend en werd er gul gegeven. En zo heb je met z'n allen het gevoel iets te kunnen doen.
Het was een topdag. Ik heb samen met de Vlaamse Kim - met wie ik ergens in een berm aan de Amstel kennismaakte - een stuk door Amsterdam afgelegd en ben daarna alleen verder gegaan. Helemaal niet alleen eigenlijk, want ik heb een heel stuk met Pieterjan meegefietst. Dat was erg leuk en bovendien kon ik hem zo door t zwaarste stuk tussen de 25 en 38 kilometer trekken. Met een tijd van 4.19 finishte hij in het Olympisch Stadion. Yiehaaaa!

De zenuwen nog net de baas in de overvolle metro richting de start.

Omkleden tussen de Spanjaarden. Doen er eigenlijk wel Nederlanders mee? Uiteraard, maar meer dan de helft van de deelnemers was internationaal. Zo had Piet vandaag een Deens, Amerikaans, Canadees en Italiaans runmaatje!

Klaar voor de start!

Pijnlijk, ik heb geen foto's van Pieterjan gemaakt van tijdens de marathon (was te druk met tegen het verkeer in fietsen). Twintig camara's schijnen zijn tocht te hebben vastgelegd, dus ik heb er alle vertrouwen in dat 't goed komt!

Na de finish bellen met Dennis. Volgend jaar weer samen!?

Best vermoeiend, zo'n dag.

Tot zover de marathon van Amsterdam. En zo komt mijn operatie weer een stukje dichterbij. Piet heeft een enorme prestatie neergezet, nu ben ik aan de beurt. Aan de andere kant, wat is er nou aan: wat narcose en gáán. Begin november heb ik weer een afspraak in het AvL, o.a. met de anesthesist. Ik hou jullie op de hoogte!