Anesthesiodinges

Vanmorgen zijn Piet en ik naar het AvL geweest. Eerst naar de screeningsarts. Hebben het met haar gehad over zorg na de operatie. Zes weken na de operatie mag ik niks, zei ze maar weer eens. We komen niet in aanmerking voor thuiszorg, maar in de buurt zijn veel mensen die ons willen helpen. Twee vriendinnen zijn zo lief om voor ons een rooster te beheren met klusjes als wasjes vouwen, eens een pan eten brengen of een boodschap doen. Hartstikke fijn, want dan hoef ik daar niet over in te zitten.
Daarna naar de anesthesist, die zo jong was, dat ik dacht dat ze een assistent was. Waarna zij mij het verschil uitlegde tussen een anesthesist en anesthesioloog, wat in Nederland niets uitmaakt, maar in de VS wel, want daar is de één de assistent de ander de echte dokter. Nou ja, deze echte dokter heeft uitgelegd dat ik op de OK voor de narcose eerst een ruggeprik krijg voor de pijnstilling tijdens de eerste drie dagen. Dat is hetzelfde spul als je bij de tandarts krijgt. Omdat je borstspier aan dezelfde zenuw vastzit als je armen/handen, zodat het kan zijn dat ik minder gevoel of tintelingen in mijn armen en handen heb. Dat lijkt me geen drama. Zij of één van haar acht collega's komt elke dag bij me kijken. Net als de plastisch chirurg. Verder komen de screeningsarts, maatschappelijk werkster en ze hebben vast ook nog wel een zaalarts of zo bij me langs. Ik krijg het nog druk aan mijn bed. Wel fijn allemaal.

In de wachtkamer hoorde ik een heel knappe jonge vrouw aan iemand anders vertellen over haar borsttumor van het ergste soort en dat ze binnenkort met de chemo start. Wat mij overkomt vind ik niet bepaald een feestje, maar wat ben ik blij dat ik deze kans heb.