Barbiegirl

De laatste dagen wordt me vaak gevraagd of ik nog foto's ga maken van mijn bovenlijf in huidige staat. Iets met mooie lingerie en zo. Ik heb daar niet zoveel mee. Met mooie lingerie dan weer wel, maar ik wil na de operatie niet teveel terugkijken naar hoe het was, ik kijk liever vooruit.
Ik had wel de behoefte om een soort van overgangsritueel te doen. Afscheid nemen van het oude en het nieuwe verwelkomen. Daar over nadenken, leverde veel op. Ik realiseerde me dat het niet alleen ellendig is. De stap die ik woensdag ga zetten, gaat mij, gaat ons als gezin, ook veel opleveren: gezondheid, rust, bescherming, geluk, liefde. Dat het zware dat al zo lang boven ons hoofd hangt, eindelijk achter de rug is. Samen met de kinderen heb ik twee bootjes gemaakt. Een afscheidsbootje en een welkomstbootje. Op de laatste schreven we woorden die daarmee te maken hebben. De kinderen kwamen met de woorden die ik net noemde.
Vanmiddag hebben we de bootjes in de Eem te water gelaten. Eerst het afscheidsbootje, volgeschreven met wat we achterlaten. Het zonk meteen. Missie geslaagd. Als je afscheid wilt nemen, moet je het niet weer mee naar huis nemen. Ik voelde me opgelucht toen ik het naar de bodem zag zakken.
Daarna ging bootje twee, met Barbie aan het roer, de rivier op. De plastisch chirurg deed in juni de historische uitspraak "het zijn natuurlijk toch barbieborsten, die protheses", wat mij hier thuis tot Barbiegirl heeft gemaakt. Deze Barbiedame raakt met haar weelderig haardos het water, werd zwaar, waardoor ze kopje onder dreigde te gaan. Gelukkig was daar Pieterjan die haar vaardig uit de plomp viste (hoe symbolisch). Jammer dat de sterretjesfontein op het bootje hierdoor doofde. Die had leuke foto's kunnen opleveren in het donker, want dat was het inmiddels.
Barbie heeft een tochtje over de Eem gemaakt - "kijk, daar vaart mama", zei Rien - waarna ik de boot heb binnengehaald. In het ruim zaten vijf kadootjes, voor ons allemaal een hartje. Ik neem de mijne mee naar Amsterdam.