Een fornuis vol pannetjes

Er wordt wederom heel goed voor ons gezorgd. Drie keer per week komt er iemand uit de buurt eten brengen. Behalve dat het ontzettend fijn is (én lekker), vult het ons hart. Wat fantastisch dat mensen dit doen. En zo staat het fornuis steeds vol goedgevulde pannetjes, zonder dat er een vuurtje aan te pas gekomen. Wel warmte, véél warmte.

50 cc

Vanmiddag zijn Piet en ik bij de verpleegkundig specialist geweest (klinkt toch beter dan nurse practitioner). Zij was tevreden over hoe het eruit ziet, ontstekingsplek is bijna weg. Zij heeft de tissue expander met 50 cc bijgevuld. Ze denkt dat het misschien met nog één keer opvullen voldoende is. Dat zou heel mooi zijn! Na de laatste keer vullen kom ik op de wachtlijst voor een prothesewissel. Deze is een maand of vijf. De prothesewissel is een dagopname, waarna ik twee weken rust moet houden. Maar dat is dan, eerst nu. Het is nogal een opluchting dat ik weinig last heb van het vullen. In december leidde dit tot afschuwelijk veel pijn, nu niet. Ik voel wel wat onrust, omdat het toch een handeling van buiten naar binnen is. Als dit maar geen vervelende ontsteking wordt. Daar is helemaal geen reden toe, maar ja, ik ben inmiddels wat argwanend.
In de holte in mijn rug waar eerst mijn rugspier zat, zit veel vocht. Dit is een vervelend gevoel. Ze heeft onder toeziend oog van Pieterjan (over argwanend gesproken) geprobeerd om dit aan te prikken en weg te halen. Dat is helaas niet gelukt. Nou ja, goed klusje voor mijn eigen lijf om dit af te voeren. Kweste van geduld.

Rustig

Sinds zaterdagavond ben ik weer thuis en dat is heerlijk. Lekker weer bij Pieterjan en de kinderen, beetje rommelen in huis en veel rust. De rode plek is weg. Ik voel alleen de hardheid nog, maar ook die trekt weg. Halleluja!
Het gaat goed met me. Het herstel aan borst en rug gaat super en mentaal trek ik het ook heel behoorlijk. Beetje labiel af en toe en erg moe, maar ik voel me ook rustig. De vorige keer was dat anders, toen was er veel verlies. Nu ben ik erg blij dat ik weer twee borsten heb. Als ik naar beneden kijk, ziet het er weer 'gewoon' uit. Tijdens de drie dagen in het AvL vorige week realiseerde ik me meerdere malen hoeveel geluk ik heb. Ik voelde me redelijk en liep veel rond, waardoor ik veel andere patiënten zag. Natuurlijk baalde ik van die infectie en het infuus met antibiotica. Maar het was 'maar' antibiotica. In het AvL liggen genoeg mensen aan de chemo, die niet de kansen hebben die ik heb. Het maakte maar weer eens duidelijk waarom ik dit heb gedaan.
Morgenmiddag heb ik een afspraak bij de plastisch chirurg. Officieel om de tissue expander bij te vullen, maar het is de vraag of dat nodig is. Dat zie ik morgen!

Dakterras

Ik voel me redelijk fit en wandel met mijn nieuwe infuuspaal met rammelende rallywieltjes door het ziekenhuis. Er is hier een dakterras! Ik heb daar gisteren en vanmorgen gezeten. Lekker, die frisse lucht door mijn hoofd. Na zo'n rondje ben ik best moe en duik ik weer in mijn boek. Omdat ik vanavond na de laatste antibiotica om zes uur naar huis mag, lukt het me nu wel om van het ongestoorde lezen te genieten. De rode plek op mijn rug is minder warm en vurig, wat een opluchting! Ik heb me voorgenomen om me thuis ook heel rustig te houden, zodat die infectie ongestoord mijn lijf uit kan. Rug en borst herstellen heel erg goed. Zo, nog 230 bladzijden te gaan (wel een tip, deze 'een keukenmeidenroman'). Ik ga weer lezen!

Veel beter

Het gaat veel beter. Mijn temperatuur is normaal, ik ben minder moe dan gisteren en alles wat geopereerd is blijft gelukkig rustig. Onderaan mijn rug zit een grote ontstekingsplek, waarvan ik graag wil dat hij verdwijnt. Ik heb nog behoorlijk wat antibiotica tegoed, dus dat komt vast goed. Misschien is het een goed teken dat ik begin te balen van mijn verblijf hier. Ben de tv zat, dus maak af en toe een wandelingetje, vergezeld door mijn infuuspaal met zijn onwillige wieltjes. Hmmm, dit klinkt wel een beetje sneu, zo voel ik me ook. Ik ben net in 'een keukenmeidenroman' begonnen. Mooi boek over drie zwarte vrouwen die in de jaren 60 in Amerika de huishoudens van blanke families bestieren. Laat ik van de nood een deugd maken, wanneer kan ik nou ongestoord een dik boek lezen? Maar toch, was ik maar thuis!

3 dagen

Zojuist 7 (ik herhaal: 7!) plastisch chirurgen aan mijn bed. Het ziet er rustig uit. Koorts is gezakt naar 37.2. Rug is mooi vlak. Drie dagen infuus en dan met orale antibiotica naar huis. Dat is dus zaterdagavond of zondagochtend. De arts die me opereerde was er ook bij. De tissue expander is helemaal ingepakt in spier, vertelde ze. Wat heel geruststellend is. De bacterie kan dan niet (zo snel) bij de tissue expander komen. Dat is fijn nieuws!

@&>#%>¥}•>!!!

Ik ben net opgenomen in het AvL. Ging me aan t eind van de middag heel ziek voelen en de koorts liep op. Gebeld, moest komen. Om te kijken of het een lokale ontsteking is op mijn rug of dat het zich heeft uitgebreid, heeft de plastisch chirurg de plek onder mijn arm die dik werd aangeprikt. Dat vocht was schoon. Gelukkig. Anders zouden ze me meteen opereren. Nu infuus met antibiotica voor 24 uur. Kijken of dat aanslaat. Anders opereren, ontsteking opzoeken en schoonmaken. T goede nieuws is dat mijn borst het goed doet. Laat dat in hemelsnaam zo blijven.