dinsdag 18 januari 2011

Zes weken om

Voor de operatie dacht ik steeds: als de eerste zes weken nou maar eens voorbij zijn! Nou, die zijn omgevlogen. De eerste drie waren heftig, de laatste drie gingen goed. Mijn conditie gaat met sprongen vooruit, ik heb veel minder pijn en - hoera! - kan weer op mijn zij slapen. Zes weken is ook de grens waarna ik mijn armen weer gewoon mag bewegen, maar ik snap nu ook waarom ze in het AvL zeiden dat na drie maanden pas écht alles weer gewoon is. Als ik wat zwaarders til, een zware pan afgiet o.i.d., krijg ik pijn in mijn borst en een heel zwaar spierpijngevoel in m'n armen. Rustig opbouwen dus. En wat een mazzel, er zijn twee extra weken kookrooster ingelast. Deze en volgende week zijn er weer lieve schatten die om de dag eten brengen.


Mjam mjam, tortilla's (en sla en chips en saus en nog meer saus en sla en dressing en nootjes en ijs en koemelkvrij ijs én wijn) van Petra
Gepost door op

4 opmerkingen:

  1. Anoniem18 januari 2011 om 13:09

    Wat geweldig van al die mensen die dat voor jullie doen. En wanneer verwacht je dat je je weer 100 keer kunt opdrukken?

    Féri

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Deborah18 januari 2011 om 13:20

    Op 1 pink bedoel je? In geen 100 jaar!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. larisse.18 januari 2011 om 14:03

    Hé, wat een goede berichten! Geweldig is dat hè, al die mensen die dan zo voor je zorgen. Juist die praktische dingen maken zo veel verschil.
    Doe het rustig aan!
    Liefs x

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Anoniem20 januari 2011 om 18:10

    Lieve Deborah en Piet en kinderen,
    Wat heerlijk hè om weer op je zij te mogen slapen.Ik weet er alles van met dat hart en die heup,kostelijk is dat.Fijn dat het zo goed gaat!!!Liefs uit Leiderdorp,
    "de tantes"en Doortje

    BeantwoordenVerwijderen

Abonneren op: Reacties posten (Atom)