Operatie

Vandaag was het dan zo ver. Om zeven uur vanochtend kwam Tineke zodat de kinderen thuis konden blijven en naar school gebracht konden worden en om half acht zaten we in de auto. 
Tot Amsterdam konden we doorrijden, maar op de A10 voor de afslag Sloten was een ongeluk gebeurd. Het was ons niet duidelijk in welke richting tot het te laat was. Een half uur over een paar honderd meter. Dit schoot niet op. Om maar een beetje te kunnen rijden zijn we via het centrum gereden. De receptie stelde ons gerust. Er waren meer mensen te laat en het gaf niet. Dat verminderde de stress. Uiteindelijk reden we om 10 over half tien de parkeergarage in. Deborah liep vast vooruit naar de afdeling. Na het parkeren sjouwde ik een hele grote en zware weekendtas mee. Want wat moet je meenemen voor na een borstoperatie. Wat zit wel en niet lekker? 
Na vijf minuten wachten in de pantry werden we opgehaald door twee verpleegkundigen en meegenomen naar de kamer (kamer 6, vleugel A, vijfde etage). Daarna verliep alles in sneltreinvaart. Toen Deborah net in het operatiehemd was gehezen en op het bed lag, kwam het bericht dat ze gelijk om 10 uur naar de OK gebracht kon worden. Na een snelle knuffel, voorlopig de laatste, werd ze naar de liften gereden en zwaaide ik haar op de tweede etage uit. Een beetje onthand liep ik terug naar de auto. Ik heb eerst maar een smsje gestuurd naar de mensen die ik zo snel uit m'n adresboek kon halen. Daarna weer terug naar Amersfoort. In de auto kreeg ik een fijn gevoel. Eindelijk wordt het risico op borstkanker geminimaliseerd. Deborah hoeft die vreselijke ziekte niet te krijgen.

Dennis heeft zijn thuiswerkdag voor me omgezet en ving me op met koffie en haring (in die volgorde). Fijn om even mijn verhaal kwijt te kunnen, een paar tranen wegpinken en gewoon lekker ouwehoeren. Net als bij het lopen. Gelijk maar afgesproken dat we volgend jaar weer samen een marathon gaan lopen...
Daarna met mijn vader de kinderen van school gehaald en lunchen. Fijn dat m'n ouders er waren. Thuis liep alles gewoon door. Om kwart voor twee belde de chirurg: "De operatie verloopt voorspoedig en de plastisch chirurg is nog ongeveer drie kwartier bezig." Na weer een sms bombardement, ben ik weer naar Amsterdam gereden.

Op de recovery lag Deborah bleek met de ogen dicht, maar was wel wakker. Tot mijn verbazing wist ze haarscherp hoe alles voor de operatie was gegaan. De anesthesist was attent geweest: "je krijgt een flinke borrel van me, zodat je minder narcose nodig hebt" en de chirurg was een knappe man.
Terug op de kamer wordt Deborah geïnstalleerd en zorg ik voor twee boterhammen en thee. Alles is goed gegaan!

Pieterjan