Mee/tegen

Ik ben alweer een week thuis. Een week die voorbij is gevlogen. De tijd gaat snel en dat is mooi. Zo kom ik deze zes weken van alles op een laag pitje wel door! Wat meevalt is mijn beweeglijkheid. Ik had verwacht dat ik mijn armen nauwelijks zou kunnen bewegen, maar dat gaat prima. Ik moet er zelfs alert op zijn dat ik ze niet boven mijn schouders hef. Dat is één van deleefregels waar ik me de eerste zes weken aan dien te houden, zodat m'n borstspier ontzien wordt en kan herstellen. Pannen tillen, stofzuigen, met boodschappentassen en wasmanden slepen en bedden verschonen, allemaal niet doen. Tot nu toe kan ik het allemaal makkelijk laten, omdat ik me zo dweilerig voel. Die vermoeidheid had ik niet helemaal ingecalculeerd en dat is dan meteen ook wat er tegenvalt. Pluspunt: dankzij alle hazeslaapjes vliegen de dagen voorbij. Wat me ook goed doet, zijn alle reacties op m'n blog, mailtjes, sms'jes en kaarten. Bedankt allemaal!