Hoera!

En ja, het is nog steeds rustig! Het lijkt er dus serieus op dat het dit keer helemaal goed gaat en daar ben ik ongelooflijk blij mee. Borst ziet er goed uit, zelfs mooier dan voor de operatie. Het voelt ook veel beter, het hotseklotse ding (zo noemde de PC de tissue expander) dat is vervangen door een solide prothese.
Mijn herstel is zo niet te vergelijken met de vorige keren, ik voel me veel beter. Ik kan gewoon wandelen zonder pijn en ga dan ook geregeld naar buiten. Veel beter dan de hele dag hangen op de bank. Alhoewel de Overspel-DVDbox mij danig in zijn greep houdt, ik ga zo weer lekker kijken.

Drain

Mijn temperatuur liep op en het draingaatje werd een beetje rood. Meteen AvL gebeld. 'Je bent hier beroemd en berucht met je drains, eruit met dat ding!', sprak de nurse practitioner. De huisarts heeft m eruit gehaald. Geen ellende in de slang en geen troep uit t draingaatje. Halleluja. Voor de zekerheid krijg ik een paar dagen extra antibiotica. Het voelt zoveel fijner zonder dat ding. Als het nu een week rustig blijft, ben ik heeeeeeeel erg blij. Dan is het infectiegevaar geweken en ben ik heel dichtbij het eindresultaat.

Ik ben weer thuis! Heb redelijk geslapen in mijn eigen bed. Borst ziet er heel goed uit. De pijn is goed te doen, veel minder heftig dan de vorige keer. De drainingang voelt nogal vervelend, wat ik wel spannend vind. De drain loopt niet hard, dus ik heb goede hoop dat hij er na de verplichte 5 dagen uit mag.

Klaar!

Het is goed gegaan! Plast is erg tevreden, dan ben ik het ook. Ze heeft het wat gecorrigeerd, waardoor links meer gelijk is met rechts. Ze heeft de holte binnenin gespoeld tegen infectie en ik ga naar huis met een antibioticakuur uit voorzorg. Hè, lekker, daar hoopte ik op. Als ik goed drink en eet (is meestal geen probleem) plas (heb ik gedaan) en kan rondlopen (is nog ff n dingetje) mag ik weg vanavond.

Morgen

Ik moet me morgen om 10.00 melden en word om(streeks, denk ik dan maar) 12.00 geopereerd. En dan zijn we zo weer twee weken verder en is het allemaal klaar en goed!

Prothesewissel

Aanstaande vrijdag 25-11 word ik geopereerd. Het is de kleinste operatie tot nu toe, maar dat wil niet zeggen dat ik er minder tegenop zie. Integendeel. Het naar de OK gaan en zo vind ik niet zo erg, het is die drain die me angst aanjaagt. Hoe dichterbij het komt, hoe rustiger ik weer word. Zo werkt het gelukkig ook.

Om de een of andere reden krijg ik voor elke operatie een soort van nesteldrang (nummer zes, ons huis zou spic en span moeten zijn), dus heb ik weer kasten opgeruimd, het poollandschap uit de koelkast en diepvries gebikt, m'n kantoor op orde gebracht (dat was echt hard nodig), de hoezen van de banken gewassen en nog meer dingen waarvan ik denk 'waarom toch allemaal?'. Nou ja, omdat het me rust geeft denk ik.

Morgenmiddag hoor ik hoe laat ik er vrijdag moet zijn. Ik reken op één nacht blijven, maar met een beetje mazzel mag ik vrijdagavond naar mijn eigen bed. Ik hou jullie op de hoogte!

O ja, ik hoorde dat het niet lukt om hier te reageren. Ik weet niet hoe ik dat moet veranderen.

liefs!

Voorbijgaan

Ik hoorde laatst een gedicht dat me raakte. Het werd geschreven door Marina San Giorgi en het gaat zo:

Als je mij vraagt
hoe het gaat
op doorgang
in het voorbijgaan
dan zeg ik
goed.

Als je vraagt hoe het met me gaat
en je blijft staan
en je kijkt me aan
dan zeg ik meestal
zo, zo of vandaag of deze week wel best
of (met een bepaalde intonatie)
het gaat of het gaat wel.
Want wat moet je
wat wil je
wat kun je
met een beschrijving van een proces
met weergegeven nuance
twijfels en pijnen
uitweidingen
details
wat moet je met al die eerlijkheid ?

Ik probeer te luisteren naar de vraag achter de vraag
of het al gerede antwoord
maar soms stink ik erin
en laat me verleiden
door een oogopslag
een buiging van je stem
een aanraking
en vertel.

Arme jij, die dan soms als jouw vraag alleen code of formule was
moet luisteren naar een echt verhaal.
Jij wou alleen maar zeggen: "Hallo, hoe gaat-ie?
goed toch zeker?
En als het niet goed gaat, dan morgen hopelijk beter".
Ach jij.
Hoe gaat het met jou?

Laatst vroeg iemaand aan me hoe het ging en ik antwoordde "goed". Dat moet je ook op je blog zetten, zei ze toen, dat is fijn om te horen. Daar had ze helemaal gelijk in, maar eigenlijk ging het helemaal niet zo goed, maar had ik geen zin om dat te zeggen. Laat staan dat ik er over wilde bloggen. Ik vind het moeilijk om te zeggen als het niet zo goed gaat. Dat is iets waar ik eerst zelf mee moet dealen, denk ik.
De zomervakantie was heel fijn. Vooral doordat ik zo anoniem was. Niemand wist wat er met me aan de hand was en dat vond ik heerlijk. Ik ben zelf altijd erg open geweest over wat er speelde, maar op een gegeven moment was ik wel een beetje uitgepraat. Ik wilde graag dat het weer normaal was. Niet elke keer weer hetzelfde verhaal vertellen, hoe lief de belangstelling ook is. Het is ook makkelijker om te zeggen dat je opknapt en dat de littekens goed herstellen, het heel plastisch te houden, dan te vertellen dat je er doorheen zit. Maar goed, dat zat ik dus wel een beetje. "Dacht je dan dat je geen normaal mens was, dat de klap niet zou komen?", zei iemand. Die opmerking was heel raak. Ik had erg gehoopt dat de klap niet zo komen, maar die kwam natuurlijk wel. Of klap, ik ben niet ingestort of zo, maar was behoorlijk labiel, er moest wat verwerkt worden. Ik was - en ben soms - verdrietig over wat er is misgegaan en om hoe mijn lichaam nu is. Wat ik dan meteen weer weg wil relativeren onder het mom van 'ik krijg tenminste geen kanker', maar klote is het wel. Dus.
De laatste weken voel ik me mentaal weer sterker. Komt ook doordat het fysiek beter gaat. Ik ben minder moe en de pijn is ook milder. Ik ben aan het werk, wat ik heerlijk vind, doe leuke dingen, draai ons gezin en loop af en toe tegen een grens op. Nou ja, dat is dan zo.
Het is wel een beetje jammer dat ik in november weer geopereerd word. Het is een kleine operatie, de tissue expander gaat eruit en een prothese erin, maar toch. Wel weer narcose en herstellen. Gelukkig mag ik nu na twee weken weer normaal bewegen, ipv de eerdere zes. Ik zie niet op tegen de operatie, wel tegen de drain. Als dat ding in hemelsnaam maar niet gaat ontsteken. Kwestie van heel hard duimen.